#154 计划生育和开放二胎

2015年十月底,“开放二胎”的新闻占领了中国各大报纸的头条。国外的媒体也纷纷发表文章报道这个消息。中国的民众其实并不觉得意外,因为从这几年的情况来看,“开放二胎”是早晚的事情。

对于我们80后来说,很多人都是独生子女。我不是,我有妹妹。在美国的时候,同事听说我有妹妹都非常诧异。我想一部分原因是国外的媒体常常把中国大陆的计划生育政策翻译成:One-child Policy。事实上,这种翻译并不准确。计划生育并不单单是“只能生一个孩子”。

我认识的很多80后的独生子女都有这样一些特征。比如,生活在城市。当年,计划生育政策在城市执行得特别严格。再比如,父母在政府、医院、学校、国营企业等等这一类单位工作。如果这些父母违反了计划生育的国策,很有可能会丧失晋升机会,甚至丢了饭碗。所以这些家庭基本上都只有一个孩子。

在农村,如果第一个孩子是男孩,那么只能有一个孩子。第一个孩子如果是女孩,就可以再生一个。中国是一个以农业为主的国家,农村人需要做比较繁重的体力劳动,所以需要男劳动力。事实上,80年代因为计划生育政策还有不少被送走的孩子。农村家庭的父母如果第二胎仍然是女儿,有的人就会把孩子悄悄地送给别的人家。我有一个高中同学,他的姐姐就被送走了。多年之后这个女孩才能和亲生父母相认。

还有一种情况:父母中,只要有一方是少数民族,也可以生两个孩子。所以,计划生育并不是简单的只能生一个孩子。

你可能会问:如果有人违反了这个政策,又会怎样?如果孩子没生下来,被发现了,怀孕的妈妈很有可能会被送到医院强制引产。这是非常不人道的事情,80年代的中国发生了很多这样的悲剧。中国的诺贝尔文学奖获得者莫言在他的长篇小说《蛙》中就叙述了相关的情景。如果孩子出生了,那就会面临着一定数额的罚款,对当时的中国家庭来说,这笔罚款是比较昂贵的。

2013年的时候,官方政策调整,提出了“单独二孩”政策,夫妻双方有一个是独生子女的,就可以生育两个孩子。从“单独二孩”到“开放二胎”只有两年,可见这三十多年来中国因为计划生育人口出生率下降了不少,中国也逐步迈入老龄化社会。加上目前的性别比失衡,政府试图通过调整生育政策,通过开放二胎来缓解这些问题。

“开放二胎”意味着只要是有合法夫妻关系的两个人,就可以生育两个子女。但是目前很多人表示即使政策允许生,二胎也不是“想生就能生”的。不过,至少大家多了一种选择,对吗?在我看来,这终归是一件好事。

Family Planning and ‘Kaifang Ertai’(1)

With regards to those of us born in the 80’s and onwards, many are only children. I am not; I have a younger sister. In America, when my classmates heard that I had a younger sister they were astonished. I think that one reason is because foreign media often translate mainland China’s (2) family policy as: the One Child Policy. In fact, this translation is far from accurate. The policy of family planning is not simply a policy of “only being allowed to give birth to one child.”

I know many only children born in the 80’s and onwards who all share a few similar characteristics. For example, living in the city: in those days, the family planning policy was rigorously implemented in cities. Another example, their parents work in politics, hospitals, educational institutions, state owned enterprises etc. All departmental kind of jobs. If these parents violated Family Planning’s national policy, there was a good chance of forfeiting one’s opportunity for promotion, and even the chance of loosing one’s job entirely. So basically, this kind of family all have just one child.

In rural China, if the first child is boy then they may only have one child. If the first child is a girl, then they may have another child. China is a country which attaches great importance to agriculture, and those in the country-side have to do quite heavy physical labour, so they need a male labour force. In fact, in the 80’s, because of the family planning policy, there were quite a few children who were ‘sent off’: in rural families, if the second born was yet another girl some people would quietly give the child away to another family. I have a classmate from senior middle school whose elder sister was given away. It wasn’t until many years later that this girl could finally get to know her biological parents.

There is another situation: if at least one of the parents was from an ethnic minority they were allowed to have (3) two children. So family planning was definitely not simply about being allowed to have only one child.

Perhaps you will ask: if somone violates this policy, what happens then? If the baby hasn’t been born yet and is discovered, it is very likely that the pregnant mother will be taken to hospital and given a forced induction abortion. (6) This is an extremely inhumane thing to do and in 1980’s China many such tragedies occurred. In his novel ‘Frog’, the Chinese winner of the Nobel Prize in Literature, author Mo Yan, recounts related situations. If the child is born, they will be faced with a fine of a set amount, which for Chinese families of the time was quite high.

After 2013 there was an adjustment in government policy and the policy of ‘dandu erhai’ (4) was proposed: if either partner were an only child then that couple could have two children. It only took two years to go from ‘dandu erhai’ to ‘kaifong ertai’ and it can be clearly seen that the fall in the birthrate in China and the aging of the Chinese population have a close connection with the ‘one child policy’. (5)

‘Kaifang ertai’’ means that any legally married couple may have two children. but at present many people have expressed the view that even if goverment policy allows it, a second child is not a matter of ‘wanting to have another child so we’ll have another child’. But at least now everyone has an option, right? The way I see it, in the end this is a good thing.

1) I’ve stuck with the Chinese as it’s the name of the policy and just too cumbersome to translate into normal English each time: ‘Lifting of ban on second pregnancy’.
Interesting use of ‘Mainland China’.
2) Admittedly even in English that used to be a common expression but no longer. We just assume any reference to China will be to ‘Mainland China’… as we don’t consider Taiwan to be part of China.
3) Note the use of 生 here where English uses ‘have’.
4) 单独 = single (child) 二孩 = two children… i.e. an only child could have two children.
5) Although the essay points out that this is a mistranslation of the Chinese term… it is still the accepted English term so easier to use.
6) The dictionary only gives ‘induction’ here whereas we always hear of ‘forced abortions’ in China. Semantics I suppose, but here ‘forced induction’ refers to a particular type of abortion.

Robert Budzul (robert@budzul.com)

#154: Familyplanning en opheffing van verbod op tweede zwangerschap

Velen onder ons die na 1980 zijn geboren, zijn enig kind. 
Ik niet, ik heb een jongere zus. Toen ik in de Verenigde Staten was, waren mijn collega’s bij het horen dat ik een zusje had heel verrast. Ik denk dat dit voor een deel te wijten is aan de media die de geboortepolitiek in de Volksrepubliek China dikwijls vertaalt als: Eén kind politiek.
In werkelijkheid is deze vertaling niet nauwkeurig. Onze familyplanning beperkt zich niet tot “slechts één kind mogen baren”.

Ik ken (wel degelijk) veel enige kinderen van de Generatie Y (hier, geboren na 1980) met die karakteristiek. Vanwege het leven in de stad bijvoorbeeld: het naleven van de familyplanningpolitiek in de steden was in die jaren bijzonder streng.
Een ander voorbeeld is dat van ouders die werken in een soort werkeenheid (danwei) zoals in de regering, een hospitaal, een school, een overheidsbedrijf … Indien zulke ouders de politiek van 
‘s lands familyplanning overtraden, zetten ze hun kans op welke promotie ook op het spel. Ze konden zelfs hun job verliezen. Bijgevolg hadden zulke families meestal maar één kind.

Op het platteland, indien het eerste kind een jongen was, tja, dan mochten ze slechts één kind hebben.
Indien het eerste kind een meisje was, mochten ze er nog één hebben.
Omdat China een land is dat voorrang geeft aan de landbouw en omdat de boeren zware fysieke arbeid moeten verrichten, heeft het land dus mankracht nodig. In feite werden in de jaren ’80 vele kinderen omwille van de één kind politiek weggegeven. Er waren ouders op het platteland die, als het tweede kind nog een meisje was, het kind heimelijk aan een andere familie cadeau deden. Ik heb een schoolvriendin uit het hoger middelbaar onderwijs wier oudere zus werd weggegeven. Dit meisje leerde slechts vele jaren later haar biologische ouders kennen.

Er is nog een ander type omstandigheid: indien een van de ouders tot een etnische minoriteit behoort, mag het koppel twee kinderen hebben. Bijgevolg kan je omtrent de familyplanning niet de vraag niet stellen:” Indien er mensen deze politieke maatregel overtreden , wat gebeurt er dan?”.
Indien het kind nog niet geboren is maar de zwangerschap is vastgesteld ,zal de zwangere mama naar het ziekenhuis gebracht worden en tot abortus worden gedwongen. Dit is heel onmenselijk. In de tachtiger jaren gebeurden er veel dergelijke tragedies. De Chinese Nobelprijswinnaar literatuur Mo Yan beeldt in zijn roman ‘Kikkers” scènes uit die dit illustreren.
Indien het kind (dan toch) geboren was dan werd (de familie) een geldboete opgelegd die, voor een familie in die tijd, hoog opliep.

In 2013 kwam er een aanpassing van het regeringsprogramma, het voorstel van “enig kind twee kinderen”: een koppel waarbij één van beiden enig kind was, mocht twee kinderen hebben. Tussen (de reglementeringen)“enig kind twee kinderen” en “opheffing van verbod op tweede zwangerschap” verliep er slechts twee jaar. Het is evident dat, ten gevolge van de familyplanning, het geboortecijfer in deze dertig jaren sterk is gedaald en dat China geleidelijk aan verandert in een vergrijzende maatschappij. Omdat er nu daarenboven een onevenwicht is tussen de mannelijke en de vrouwelijke populatie, tracht de regering de geboortebeperking aan te passen en dankzij de opheffing van het verbod op tweede zwangerschap dit probleem gaandeweg op te lossen.
“Opheffing van verbod op tweede zwangerschap” betekent dat, indien twee mensen een legaal koppel zijn, ze twee kinderen mogen hebben.
Maar vandaag vinden heel wat mensen dat, nu een tweede kind mag, je niet (per se) “opnieuw hoeft een kind te maken ook al verlang je nog naar een kind”. Denken aan leven geven betekent niet meteen moeten leven geven. 
Maar uiteindelijk heeft iedereen de keus, is het niet?
Naar mijn mening is dat al bij al een goede zaak.

Maud Thiery (maud.thiery@scarlet.be)

#154: Geburtenkontrolle und Zwei-Kind-Politik

Die meisten Leute, die nach 1980 geboren wurden, sind Einzelkinder (独生子女). Ich nicht, ich habe eine jüngere Schwester. Während meiner Zeit in den USA waren meine Kollegen äußerst überrascht, als sie erfuhren, dass ich eine jüngere Schwester habe. Ich glaube, dass einer der Gründe für ihre Verwunderung der sein könnte, dass ausländische Medien die Geburtenkontrollpolitik von Festland China oft als „Ein-Kind-Politik“ (oder: „One-Child-Policy“) übersetzen. Tatsächlich ist diese Übersetzung nicht ganz korrekt. Die Geburtenkontrolle darf nicht einfach mit „nur ein Kind bekommen dürfen“ auf eine Stufe gestellt werden.

Viele mir bekannte Einzelkinder, die nach 1980 geboren wurden, haben besondere Merkmale, zum Beispiel, dass sie in Städten wohnen. Damals wurde die Geburtenkontrollpolitik in den Städten besonders streng befolgt, vor allem wenn die Eltern beispielsweise für die Regierung, in Krankenhäusern, Schulen, staatlichen Betrieben, usw. arbeiteten. Wenn diese Eltern gegen die nationale Politik der Geburtenkontrolle verstießen, verloren sie mit hoher Wahrscheinlichkeit die Chancen auf Beförderung oder sogar ihre Arbeit (饭碗).

Auf dem Land war es so, dass man nur ein Kind haben durfte, falls das erstgeborene Kind ein Junge war. Wenn das erste Kind ein Mädchen war, durfte noch ein weiteres Kind zur Welt gebracht werden. China ist ein Land, das stark von der Landwirtschaft abhängig ist. Die Dorfbewohner müssen verhältnismäßig schwere körperliche Arbeit verrichten, weshalb männliche Arbeitskräfte benötigt werden. Tatsächlich wurden in den 80er Jahren aufgrund der Geburtenkontrollpolitik einige Kinder ausgesetzt. Falls die Eltern einer Dorffamilie auch beim zweiten Anlauf eine Tochter bekamen, kam es manchmal dazu, dass das Kind heimlich an eine andere Familie weitergegeben wurde. Die ältere Schwester einer meiner Mitschüler aus der (Highschool) Schulzeit wurde weggegeben. Erst einige Jahre später konnte dieses Mädchen seine leiblichen Eltern kennenlernen.

Es gibt noch eine (Ausnahme-)situation: Sobald es unter den Eltern auch nur auf einer Seite einen Angehörigen der offiziell anerkannten Minderheiten gibt, dürfen zwei Kinder geboren werden. Aus diesem Grund geht es bei der Geburtenkontrolle nicht einfach nur darum, nur ein Kind bekommen zu dürfen.

Man könnte fragen: Was passiert, wenn jemand gegen diese Politik verstößt? Wenn noch vor der Geburt des Kindes die Schwangerschaft entdeckt wird, wird die Schwangere mit hoher Wahrscheinlichkeit in ein Krankenhaus gebracht, wo eine Zwangsabtreibung vorgenommen wird. Das ist eine äußerst unmenschliche Angelegenheit. In den 80er Jahren sind viele solcher tragischen Vorfälle geschehen. Der chinesische Literaturnobelpreisträger Mo Yan beschreibt in seinem Werk „Frosch“ eine sehr ähnliche Szene. Falls das Kind zur Welt kommt, sieht sich der Betroffene mit einem festgelegten Bußgeld konfrontiert. Nach Meinung der damaligen chinesischen Familien war das Bußgeld ziemlich hoch.

Im Jahr 2013 wurde die offizielle Politik, die 单独二孩- Politik eingeführt: Hatte ein Ehepaar ein Einzelkind, war es ihnen nun erlaubt ein weiteres zu bekommen. Von 单独二孩 bis zur Zwei-Kind-Politik vergingen lediglich zwei Jahre. Innerhalb der letzten 30 Jahre wurde erkennbar, dass Chinas sinkende Geburtenrate und die alternde Bevölkerung unmittelbar mit der Geburtenkontrolle zusammenhängen. Darüber hinaus drängt auch der bis heute ungleiche Anteil beider Geschlechter in der Bevölkerung die Regierung zu dem Versuch die bestehende Geburtenpolitik anzupassen und mithilfe der Zwei-Kind-Politik die Situation zu entschärfen/diese Probleme zu lösen.

Die „Zwei-Kind-Politik“ erweckt den Eindruck, dass man zwei Kinder bekommen kann, solange man nur ein rechtmäßiges Ehepaar ist. Doch bis heute bringen einige Menschen ihre Bedenken zum Ausdruck. Obwohl die Politik ein zweites Kind erlaubt, ist es einem doch nicht möglich das Kind zu bekommen, das man will. Dennoch bleibt allen eine Wahl mehr, oder? Letztlich ist das meiner Meinung nach eine gute Sache.

Anna Becker
Kontakt: annabecker1992@hotmail.de
QQ: 1362405334

#154: Planejamento familiar e política do segundo filho

Grande parte dos Chineses nascidos durante os anos 80 são filhos únicos. Eu não sou, eu tenho uma irmã mais nova. Quando morei nos Estados Unidos e meus colegas ouviam eu falando que tinha uma irmã, eles ficavam assombrados. Eu acho que a grande razão que leva as pessoas a tal assombro é devido a maneira que a mídia internacional retrata, ou, se refere a política de planejamento familiar na China: “Política de filho único”. Na verdade, esse tipo de tradução não está nem um pouco correta. O que chamamos de planejamento familiar não está nem um pouco perto do conceito de “se ter somente um filho”.

Eu conheço muitas pessoas que são filhos únicos e que viveram os anos 80 nas cidades. Eles me contam que a implementação do planejamento familiar ocorreu de maneira rígida na época. Seus pais, que trabalhavam em hospitais, escolas ou em outras empresas nacionais, deviam seguir na linha a política. Se a violassem, perderiam chances de promoção ou até mesmo o emprego.

Ja no interior a história foi um pouco diferente. A lei funcionava da seguinte maneira: Se o primeiro filho de um casal nascesse homem, eles só poderiam ter um filho. Agora, se o primeiro filho fosse mulher, ainda poderiam ter um segundo filho. A lei sofria essa variação no interior pois a China é um pais que tem a agricultura como base para sua economia, consequentemente a força braçal masculina é de extrema importância para o trabalho nos campos. Alguns fatos tristes também ocorreram: Se o segundo filho do casal ainda fosse mulher, o recém nascido era, muitas vezes, “entregue” a outras famílias sem o consentimento dos pais. Um ex colega de ensino médio viveu tal situação. Sua irmã mais velha foi deixada aos cuidados de outra família, e ela, somente muitos anos mais tarde que foi capaz de conhecer seus verdadeiros pais.

Hoje em dia existe a seguinte circunstância: Se entre um casal, o homen ou a mulher pertencer a algum grupo étnico Chinês, eles também podem ter um segundo filho. Como podem ver, a política de planejamento familiar não é simplesmente uma política de filho único. Você poderá se perguntar: “Certo, mas e se alguém violar tal política, o que poderá ocorrer para tal pessoa?” Nesse caso, se a mulher engravidou e as autoridades ou outras pessoas denunciarem o fato, as autoridades levarão a mãe até um hospital para a indução do parto. Tal atitude é completamente desumana, e, durante os anos 80, muitos fatos assim aconteceram. O escritor Chinês e vencedor de um Oscar de literatura em 2011, Mo Yan, em seu livro “蛙”, relatou tais acontecimentos. E em último caso, caso a criança nascer e então for descoberto o nascimento, a família deve pagar uma multa altíssima para poder ficar com a criança.

Em 2013 a lei sofreu uma alteração. A alteração estipulou que, se entre um casal, uma das pessoas fosse filho único, então essa família poderia ter um segundo filho. Desde a alteração da política até a nova política, do segundo filho, lançada no mês passado, se passaram apenas dois anos. E desde os trinta anos quando a política de planejamento familiar foi lançado até os dias atuais, pode ser visto que a média de idade na China se tornou muito mais alta. Juntando tais acontecimentos e mais o fato de que, a diferença entre o sexo masculino e feminino aumentou demasiadamente, o governo Chinês optou por alterar a política de filho único, lançando assim a nova política do segundo filho.

A nova política implica que, para tal condição ser possível, é necessário apenas que o casal esteja em situação legal, ou seja, casados no papel. Mas, mesmo com a nova política, muitos casais ainda preferem ter apenas uma criança. Ao meu ver, coloco o política como uma boa novidade, agora os casais que assim desejarem, poderão ter um segundo filho sem precisar se preocupar com as consequências.

Traduzido por:

Tiago Ismael Debald
Facebook: Tiago Debald
Twitter: @tiagodebald
E-mail: tiagodebald@yahoo.com.br
Weibo: tdebald
QQ:1526402605
Wechat: tiagodebald
WhatsApp: +555196333533

#154: Planificación familiar y la “apertura” al segundo hijo

De aquellos de nosotros que nacimos después de los años 80, muchos somos hijos únicos. Yo no soy, yo tengo una hermana pequeña. Cuando estaba en EEUU, mis compañeros se sorprendian al oir que tengo una hermana. Yo creo que esto es, en parte, debido a que los medios externos a china traducen “Política de planificación familiar” por “Politica del único hijo”. De hecho, esta traducción no es correcta en absoluto, la planificación familiar no consiste sólo en “sólo se puede tener un hijo”.

Pienso que los hijos únicos nacidos después de los años 80 comparten una serie de caracter
ísticas. Como por ejemplo, viven en ciudades. En ese tiempo, la política de planificación familiar se llevó a cabo de forma muy rigurosa. Otro ejemplo, sus padres trabajan en el gobierno, hospitales, escuelas u otros sitios públicos. Si estos violan la política de planificación familiar, entonces es muy posible que pierdan oportunidades de ascender, o incluso pueden perder el trabajo. Por eso la mayoria de estas familias sólo tienen un hijo.

En el campo, si el primer hijo es varón, entonces sólo se podía tener un hijo. Si es mujer, entonces se podía tener otro hijo más. China es un pais en el que la agricultura es principal, los agricultores necesitan una fuerza de trabajo física, por eso necesitan trabajadores varones. De hecho, durante los años 80 muchos niños fueron abandonados. Algunas familias de agricultores, en caso de que el segundo hijo también fuera mujer, lo entregaban de forma secreta a otra familia. Yo tengo un amigo del instituto cuya hermana fue dada a otra familia. Muchos años después se pudo reencontrar con sus padres.

También hay otro tipo de situación: si uno de los padres formaba parte de una minoría étnica, entonces podian tener dos hijos. Por tanto, la política de planificación familiar no se reduce únicamente a poder tener sólo un hijo.

Tú te puedes preguntar:Y si alguien viola esta politica ¿Qué puede pasar? Si el niño aun no ha nacido, pero es descubierto, es probable que la madre fuera llevada al hospital a practicarse un aborto. Esto es algo muy inhumano, en la China de los ochenta ocurrieron muchos dramas de este estilo. En la novela “rana” del premio novel de literatura Mo Yan se narra una escena semejante. Si el hijo naciera, lo haría frente a una multa, para la gente de la época estas multas eran bastante caras.

En 2013 hubo un ajuste de la política oficial, si en una pareja hay un hijo único, entonces esta pareja podría tener dos hijos. De esta política a la nueva sólo han pasado 2 años, se puede ver que en estos últimos 30 años el descenso de la natalidad y el envejecimiento de la población tienen estrecha relación con esta política. Esto, unido con el desequilibrio en el íncide de masculinidad, han hecho que el govierno intente aliviar esta situación mediante esta nueva reforma.

La nueva reforma estipula que, mientras haya una relación entre dos personas y estas esten casadas legalmente, entonces pueden tener dos hijos. Pero mucha gente ve que, aunque te dejen tener más de un hijo, no te dejan tener los hijos que quisieras. Sin embargo, todo el mundo tiene más elección, ¿No? Esto, para mí, es algo bueno.

Francisco Javier Diaz Urios (al227735@uji.es)

Планирование семьи и разрешение завести второго ребенка.

В Октябре 2015 новости о разрешении иметь второго ребенка заполнили заголовки различных крупных мировых изданий. Иностранные СМИ одно за одним публиковали статьи и материалы по этой новости. Китайцы в основной своей массе не особо-то и удивлялись, так как, судя по событиям последних лет, разрешение иметь второго ребенка было лишь вопросом времени.
В нашем поколении 80-х многие являются единственными детьми в их семьях. Но не я – у меня есть младшая сестра. В США, когда я говорила коллегам, что у меня есть младшая сестра, все они очень удивлялись. Я думаю, это, в основном, из за того, что иностранные СМИ переводят название политики планирования семьи материкового Китая как «One-child Policy (Политика Одного Ребенка)». На самом деле это не точный перевод. Планирование семьи совсем не означает, что разрешено иметь только одного ребенка.

Я знаю несколько «единственных» детей в семье из поколения 80-х с примерно одинаковыми историями. Например, семьи, живущие в городе. В те времена в городах политика планирования семьи применялась довольно-таки строго. Например, если родители, работающие на государственной службе, в больнице, школе, на принадлежащем государстве производстве и подобных рабочих местах, нарушали нормы планирования семьи, то очень вероятно, что они теряли шанс на продвижение по службе, или даже работу, поэтому такие семьи, в основном, имели только одного ребенка.

В деревне же, если первый ребенок в семье был мальчик, то не разрешалось заводить второго ребенка, если же родилась девочка, можно было родить второго ребенка. Китай преимущественно сельскохозяйственная страна, крестьянам приходится выполнять довольно-таки тяжелую физическую работу, поэтому им нужна мужская рабочая сила. В действительности, из-за политики планирования семьи в поколении 80-х немало «отосланных детей». В сельских семьях, если второй ребенок снова был девочкой, некоторые родители тайком отсылали ее в другие семьи. У меня была одноклассница в старшей школе, так вот ее старшую сестру «отослали» таким образом. Только по прошествии многих лет эта девочка смогла узнать своих настоящих родителей.
Еще возможна ситуация, когда хотя бы один из родителей являлся представителем этнического меньшинства, в этом случае тоже позволялось иметь двух детей. Поэтому политика планирования семьи отнюдь не всегда означала, что можно иметь только одного ребенка.
Вы спросите, а что было, если человек нарушил это правило, тогда как? Если это обнаружилось до того как ребенок родился, то беременную женщину скорее всего направляли в больницу на принудительный аборт. Это, естественно, отнюдь не гуманно. В 80-х в Китае было много подобных трагических случаев. В романе «Лягушка» китайца Мо Яня, получившего Нобелевскую премию по литературе, рассказывается о похожих обстоятельствах. Если же ребенок уже родился, надо было заплатить штраф установленной суммы, которая по тогдашним меркам для китайской семьи была довольно-таки высокой.

В 2013 году государство пересмотрело ограничение, представив политику «двое детей для единственного ребенка», в которой, если хотя бы один супругов являлся единственным ребенком в семье, то им разрешалось завести двоих детей. От разрешения иметь второго ребенка для родителей, которые сами являлись единственными детьми в семье, до полного разрешения иметь двух детей прошло всего лишь 2 года. Очевидно, что уровень рождаемости в Китае за тридцать лет политики планирования семьи значительно снизился и население Китая начало постепенно стареть. В сочетании с текущим дисбалансом между количеством женщин и мужчин, государство пытается изменить политику планирования семьи и тем самым повлиять на эту проблему, разрешив семьям иметь второго ребенка.

Разрешение иметь второго ребенка означает, что пара, состоящая в законном браке, теперь может завести двоих детей. Однако многие люди указывают на то, что хоть теперь закон и позволяет иметь двоих детей, решение завести второго ребенка принимается отнюдь не из-за того, что пара просто хочет завести второго ребенка. Но, по крайней мере, теперь у большинства есть выбор, правда? По-моему, это, в конце концов, хорошо.

Egor Skosyrskiy (egor.skos@gmail.com)

 

7 Comments

  • Nicolas

    thanks for sharing, great material

  • Andrew

    Thanks for the article! But the first paragraph seems to be missing from the written text…
    第一個段落不見了。

    • 我把它加上去啦~ 谢谢你的提醒。

      • Shadi

        Hi, the first paragraph is still missing from the written text (in English)

  • Sidi

    很有意思! 谢谢!
    你的意思是在中国没有合法结婚的人不能有孩子?.
    我理解对吗?.

    • 没有合法结婚的人生了孩子之后,孩子被称作“非婚生子女”,上户口会很难。

  • 还有一点想补充的。
    其实计划生育这个国策始终还在,只是内容在变化:
    1、只能生一个孩子(部分情况可以有两个);
    2、单独二孩,只要父母中有一个是独生子女的,就可以生两个;
    3、开放二胎,所有夫妻都能生两个孩子。
    政府一直试图在对人们“生育”这件事情做一些“计划”,这点是不变的。